Fakt: Szczepienie przeciw HPV jest skuteczne i ma dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa
dr Kamila Ludwikowska
W skrócie
Mit głosi, że szczepionka przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV) nie zapewnia istotnej ochrony, a jednocześnie może powodować poważne działania niepożądane. Wątpliwości dotyczą m.in. bezpieczeństwa szczepienia u nastolatków, możliwego wpływu na zdrowie reprodukcyjne, skuteczności wobec różnych typów HPV oraz tego, czy szczepienie rzeczywiście zmniejsza ryzyko chorób wywoływanych przez wirusa.
Fakt: Szczepionki przeciw HPV są skuteczne w zapobieganiu zakażeniom typami HPV objętymi szczepionką i chorobom z nimi związanym, a dostępne dane wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa.
HPV jest bardzo częstym wirusem. Niektóre jego typy mogą powodować brodawki, ale część typów wysokiego ryzyka jest związana z rozwojem nowotworów, w tym raka szyjki macicy. Dlatego szczepienie przeciw HPV jest formą profilaktyki przeciwnowotworowej, a nie jedynie ochroną przed „zwykłą infekcją”.
Szczepionki przeciw HPV nie są szczepionkami leczniczymi — ich zadaniem jest zapobieganie zakażeniu, a nie usuwanie istniejącej infekcji. Z tego powodu największą korzyść daje szczepienie przed ekspozycją na HPV. Nie oznacza to jednak, że osoba, która miała już kontakt z wirusem, automatycznie nie odniesie żadnej korzyści ze szczepienia – będzie chroniona przed kolejnymi zakażeniami. Zakres potencjalnej ochrony zależy m.in. od wieku i wcześniejszej ekspozycji na poszczególne typy wirusa.
Skuteczność szczepionek została potwierdzona zarówno w badaniach klinicznych, jak i w kolejnych analizach prowadzonych po wprowadzeniu szczepień do programów populacyjnych. W przeglądzie dotyczącym globalnego wpływu szczepień przeciw HPV wskazano, że w randomizowanych badaniach klinicznych skuteczność w zapobieganiu zmianom przedrakowym wysokiego stopnia i nowotworami wywołanym przez typy HPV objęte szczepionką wynosiła 90% lub więcej u kobiet wcześniej niezakażonych tymi typami wirusa.
W przypadku osób żyjących z HIV również nie potwierdzono tezy o niebezpieczeństwie szczepionki. Metaanaliza 24 badań obejmujących 7507 uczestników wykazała, że odsetki serokonwersji dla HPV-6, -11, -16 i -18 przekraczały 90%. W porównaniu z grupami placebo ryzyko działań niepożądanych nie różniło się istotnie, z wyjątkiem częstszych reakcji w miejscu wstrzyknięcia. Autorzy ocenili szczepionkę jako bezpieczną i immunogenną również w tej grupie pacjentów.
Podobne wnioski płyną z przeglądów dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności szczepień HPV w populacji ogólnej. Przegląd obejmujący dane dotyczące szczepionek profilaktycznych określa ich profil bezpieczeństwa jako bardzo dobry, a ich skuteczność jako wysoką.
Warto przy tym zachować właściwe proporcje. „Bezpieczna” nie oznacza „pozbawiona jakichkolwiek działań niepożądanych”. Po szczepieniu mogą wystąpić m.in. ból, zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu wkłucia, a także objawy ogólne takie jak gorączka, ból głowy i mięśni. Zdarzają się omdlenia w czasie procedury szczepienia (a czasem nawet przed iniekcją), zwykle o podłożu emocji i stresu. Istotą oceny bezpieczeństwa nie jest więc pytanie, czy jakiekolwiek działanie niepożądane kiedykolwiek wystąpiło, lecz jak często występuje, jak jest ciężkie i czy rzeczywiście pozostaje w związku przyczynowym ze szczepieniem.
Dostępne dane nie potwierdzają również popularnego argumentu, że szczepienie przeciw HPV powoduje poważne, powszechne problemy zdrowotne, które miałyby przewyższać korzyści z profilaktyki. Przeglądy poświęcone kontrowersjom wokół szczepień HPV wskazują, że wiele zarzutów dotyczących ich bezpieczeństwa i skuteczności było przedmiotem szczegółowej oceny naukowej, a dostępne dowody nie potwierdzają najczęściej powtarzanych obaw.
Skąd się wziął mit?
Kontrowersje wokół szczepienia przeciw HPV pojawiły się już po jego wprowadzeniu i dotyczą kilku różnych kwestii: bezpieczeństwa, skuteczności, wieku szczepienia, wpływu na zachowania seksualne oraz zasadności szczepienia przeciw infekcji przenoszonej głównie drogą kontaktów seksualnych.
Jednym ze źródeł nieufności jest fakt, że szczepienie przeciw HPV podaje się często dzieciom i nastolatkom, czyli osobom, które zwykle nie mają jeszcze kontaktu z wirusem. Dla części rodziców może to być intuicyjnie trudne do zaakceptowania. Z punktu widzenia profilaktyki jest to jednak zaleta: szczepienie ma przygotować organizm zanim dojdzie do ekspozycji na HPV.
Innym źródłem mitu jest mylenie zdarzenia występującego po szczepieniu ze zdarzeniem spowodowanym przez szczepienie. Jeśli objaw lub choroba pojawia się po podaniu szczepionki, nie oznacza to automatycznie związku przyczynowego. W populacji nastolatków i młodych dorosłych różne problemy zdrowotne mogą pojawić się niezależnie od szczepienia. Dlatego bezpieczeństwo szczepionek ocenia się na podstawie kontrolowanych badań oraz danych z dużych populacji, a nie pojedynczych historii.
Na postawy wobec szczepień wpływa także sposób przekazywania informacji. Systematyczny przegląd 103 publikacji dotyczących Europy wykazał, że wśród najczęściej zgłaszanych przyczyn wahania wobec szczepienia HPV znajdowały się obawy dotyczące możliwych działań niepożądanych, niewystarczająca jakość lub ilość informacji oraz brak zaufania do władz zdrowotnych i pracowników ochrony zdrowia.
Oznacza to, że samo istnienie obaw nie jest dowodem na to, że szczepionka jest niebezpieczna. Jest natomiast sygnałem, że pacjent potrzebuje jasnej informacji: co dokładnie wiadomo o korzyściach, jakie działania niepożądane są możliwe i jak często występują.
Najczęściej zadawane pytania
Tak. Jej skuteczność jest najlepiej udokumentowana wtedy, gdy szczepienie następuje przed zakażeniem typami HPV, przed którymi szczepionka chroni. W badaniach klinicznych u osób wcześniej niezakażonych skuteczność w zapobieganiu wysokiego stopnia zmianom przedrakowym i nowotworom związanym z typami objętymi szczepionką przekraczała 90%.
Nie. Szczepionki profilaktyczne wykorzystują antygeny umożliwiające układowi odpornościowemu rozpoznanie wirusa, ale nie służą do wywoływania zakażenia HPV. Ich zadaniem jest przygotowanie odporności przed kontaktem z wirusem.
Dane dotyczące bezpieczeństwa szczepionek HPV obejmują właśnie populacje, w których szczepienie jest stosowane w wieku nastoletnim. Przeglądy i stanowiska naukowe zawarte w bibliografii wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa szczepionek w grupach, w których prowadzono badania, czyli od ukończenia 9 lat.
Tak — i właśnie dlatego szczepienie zaleca się przed potencjalną ekspozycją na wirusa. Szczepionka działa najlepiej jako profilaktyka przed zakażeniem, dlatego nie trzeba czekać do momentu rozpoczęcia aktywności seksualnej.
Dostępne analizy nie potwierdzają takiego prostego związku. Przeglądy dotyczące tej obawy nie wykazały, aby szczepienie prowadziło do zwiększenia ryzykownych zachowań seksualnych. Szczepienie stwarza okazję do omówienia zasad bezpieczeństwa i zdrowia seksualnego w szerszym aspekcie.
Nie można tak powiedzieć. Szczepionka nie leczy istniejącego zakażenia, ale wcześniejszy kontakt z jednym typem HPV nie oznacza automatycznie kontaktu ze wszystkimi typami, przed którymi może chronić szczepionka. Skuteczność szczepienia koreluje z wiekiem – im młodszy tym większa korzyść, ale nawet dla dorosłych aktywnych osób może przynieść istotną redukcję ryzyka nowotworów związanych z HPV w przyszłości.
Tak. Szczepienie znacząco zmniejsza ryzyko chorób związanych z typami HPV objętymi szczepionką, ale nie eliminuje wszystkich możliwych przyczyn raka szyjki macicy. Szczepienie i badania przesiewowe pełnią różne, uzupełniające się funkcje w profilaktyce.
Nie. Czasowe wystąpienie choroby po szczepieniu nie jest jeszcze dowodem związku przyczynowego. Aby ocenić bezpieczeństwo, analizuje się częstość zdarzeń w dużych grupach oraz porównuje ją z odpowiednimi grupami kontrolnymi. To właśnie takie dane pozwalają odróżnić przypadkową zbieżność w czasie od rzeczywistego działania szczepionki.
Nie. Żadna szczepionka nie musi chronić przed każdym możliwym wariantem patogenu, aby przynosić istotną korzyść. Szczepionki HPV zostały opracowane przeciw określonym typom wirusa odpowiedzialnym za znaczną część chorób HPV-zależnych. Wraz z rozwojem szczepionek zwiększano liczbę objętych ochroną typów HPV.
Szczepienia przeciw HPV są jednymi najlepiej przebadanych szczepień (Henschke et al., 2025), mimo to stały się celem dezinformacji realnie zwiększającej liczbę nowotworów zgonów. Przykłady ilustrujące to najlepiej pochodzą Danii Japonii, gdzie medialne kampanie oparte na fałszywych doniesieniach NOP doprowadziły do gwałtownego spadku wyszczepialności – Japonii >70% do <1%, Danii ponad 50%. Szacuje się, że konsekwencją będzie nawet 25 tys. dodatkowych zachorowań ponad 5 tys. zgonów Japonii oraz ok. 180 dodatkowych przypadków raka szyjki macicy 45 zgonów Danii (Simms et al., 2020)(Hansen et al., 2020). Podobny kryzys obserwowano wielu krajach. We Wrocławiu, gdzie od 2010 r. realizowano program szczepień przeciw HPV, 2015/2016 r. wyszczepialność spadła >80% do ok. 60%. Dzięki celowanej edukacji, komunikacji opartej na naukach behawioralnych udało się częściowo odbudować zaufanie powrócić do poziomu ok. 72% wyszczepialności (Ludwikowska et al., 2019). Wrocław dzięki wdrożeniu platformy Custom Med programie „Wrocław się Szczepi” jest modelowym miastem wykorzystującym nowoczesne technologie nauki behawioralne przeciwdziałaniu dezinformacji dotyczącej szczepieniom, tym przeciw HPV.
Bibliografia
-
[1] Zhan Y., Liu X., Feng Y., Wu S., Jiang Y. et al. Safety and efficacy of human papillomavirus vaccination for people living with HIV: A systematic review and meta-analysis. International Journal of STD & AIDS. 2019;30(11):1087–1096. DOI: 10.1177/0956462419852224.
-
[2] Perez S., Zimet G.D., Tatar O., Stupiansky N.W., Fisher W.A., Rosberger Z. Human Papillomavirus Vaccines: Successes and Future Challenges. Drugs. 2018;78(14):1385–1396. DOI: 10.1007/s40265-018-0975-6.
-
[3] Wieland U., Kreuter A. Prevention of HPV-induced diseases by prophylactic vaccination. Hautarzt. 2021;72(2):106–113. DOI: 10.1007/s00105-020-04739-4.
-
[4] Ciavattini A., Giannella L., De Vincenzo R., Di Giuseppe J., Papiccio M. et al. HPV Vaccination: The Position Paper of the Italian Society of Colposcopy and Cervico-Vaginal Pathology (SICPCV). Vaccines. 2020;8(3):354. DOI: 10.3390/vaccines8030354.
-
[5] Sankaranarayanan R., Bhatla N., Basu P. Current global status & impact of human papillomavirus vaccination: Implications for India. Indian Journal of Medical Research. 2016;144(2):169–180. DOI: 10.4103/0971-5916.195023.
-
[6] Voss N.A., Jackson J.B., Rysavy M.B. A Pocket Manual for Human Papillomavirus Vaccines. Vaccines. 2026;14(3):236. DOI: 10.3390/vaccines14030236.
-
[7] Šterbenc A., Triglav T., Poljak M. An update on prophylactic human papillomavirus (HPV) vaccines: a review of key literature published between September 2018 and September 2019. Acta Dermatovenerologica Alpina, Pannonica et Adriatica. 2019;28:159–167. DOI: 10.15570/actaapa.2019.38.
-
[8] Malagón T., Franco E.L. Human Papillomavirus Vaccination: Making Sense of the Public Controversy. In: Campisi P., ed. Recurrent Respiratory Papillomatosis. Springer; 2018:59–94. DOI: 10.1007/978-3-319-63823-2_5.
-
[9] Karafillakis E., Simas C., Jarrett C., Verger P., Peretti-Watel P., Dib F. et al. HPV vaccination in a context of public mistrust and uncertainty: a systematic literature review of determinants of HPV vaccine hesitancy in Europe. Human Vaccines & Immunotherapeutics. 2019;15(7–8):1615–1627. DOI: 10.1080/21645515.2018.1564436.
-
[10]Gountas I., Aman M., Alexander D., Hughes R., Weston G., Sabale U. Estimating the time required to reach HPV vaccination targets across Europe. Expert Review of Vaccines. 2025;24(1):165–172. DOI: 10.1080/14760584.2024.2402535.
dr Kamila Ludwikowska
Dr n. med. Kamila Ludwikowska – specjalistka pediatrii i chorób zakaźnych, Prodziekan ds. Rozwoju i Innowacji Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu oraz zastępca dyrektora ds. medycznych Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu.
Dowiedz się więcej